در میان تمام کشورهای حاشیه خلیج فارس، امارات بیش از همه تلاش کرده است تا خود را با رژیم صهیونیستی همسو کند و پیوندهای خود را از طریق امضای توافقهای ابراهیم در سال ۲۰۲۰ با آن مستحکم کند.امارات میزبان پایگاه هوایی الظفره، یکی از تأسیسات نظامی کلیدی ایالات متحده در منطقه است. در همان روزهای ابتدایی جنگ، ابوظبی، ایرانیهای حاضر در امارات بدون اجازه به دسترسی به میلیاردها دلار ثروت خود، اخراج کرد. صبح روز آغاز آتشبس بین ایران و آمریکا، امارات اقدام به حمله به تاسیسات نفتی ایران در جزیره لاوان کرد. دامنه این نوع اقدامات گسترده بود؛ به گونهای که والاستریت ژورنال در گزارشی با عنوان «نقش مخفی امارات در جنگ شامل دهها حمله به ایران بود» نوشت: «امارات متحده عربی از روزهای ابتدایی جنگ و تا روز پس از اعلام آتشبس در آوریل، دهها حمله هوایی علیه ایران انجام داده است».
این اقدامات خصمانه امارات موجب شد ایران محدوده مدیریت تنگه هرمز را تا بندر فجیره گسترش دهد؛ بندری که امارات روزانه ۱.۵ میلیون بشکه نفت از طریق خطلوله حبشان-فجیره و با دور زدون تنگه هرمز صادر میکرد. تهدید امارات تنها به حوزه نظامی و امنیتی محدود نمیشود، بلکه عرصه مالی را نیز دربرمیگیرد؛ زیرا ایران بسیاری از امور مالی و تجارت خارجی خود را از طریق دبی انجام میداد و امارات با ایجاد اختلال در نظام ارزی ایران و افشای اطلاعات به آمریکا، بر فشار اقتصادی بر کشورمان افزود. بر این اساس عملکر و دشمنی امارات متحده عربی در قبال ایران، دستکمی از دشمنی رژیم صهیونیستی ندارد که این موضوع باعث میشود امارات در بین کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس وضعیت کاملا متفاوتی داشته باشد. در نتیجه ضرورت دارد در بازگشایی تنگه هرمز، عبور و مرور آزادکشتیها بههیچوجه نباید شامل امارات متحده عربی شود.
ابوظبی باید پاسخگو اقدامات خصمانه خود علیه ایران شود و غرامت حملات خود را بپردازد. همچنین امارات باید تکلیف روابط عمیق و گسترده خود با رژیم صهیونیستی را روشن کند؛ چراکه ایران نمیتواند حضور فعال و تهدیدآمیز این رژیم در مرز آبی خود را تحمل کند.
